صداي سخن عشق

من شکستم آری.....

تو شکستم دادی

باده رنگ و ريا را تو به دستم دادی

من غريبم آری........

تو غريبم کردی

بی خبر از نگه آينه ها ,پر فريبم کردی

تو مرا همچون شمع,از سر جور وجفا سوزاندی

.......تو مرا سوزاندی

تو مرا بر در و ديوار سياهی و بدی کوباندی

.......تو مرا کوباندی

تو مرا از بودن.....

تو مرا از من و از ما وتو و پنجره ها ترساندی

تو مرا از فردا.......

تو مرا از دريا........

تو مرا ترساندی.........

من شکستم آری......

تو شکستم دادی......

تو نکردی از من هيچ يادی يادی............

من اسيرم آری ........

تو اسيرم کردی......

بی خبر از ياران

بی خبر از باران

تو کويرم کردی

از شراب دوری.........تو چه سيرم کردی

من شکستم اری.........

تو شکستم دادی

باده رنگ و ريا را تو به دستم دادی

تو ش..ک..س..ت..م دادی

تو شکستم دادی

نوشته شده توسط اميد در شنبه دوازدهم آبان 1386 ساعت 22:40 موضوع | لینک ثابت

به چه مانند كنم موي پريشان ترا؟

به دل تيره شب؟

به يكي هاله ي دود؟

يا به يك ابر سياه كه پريشان شده و ريخته بر چهره ي ماه؟

به نوازشگر جان؟

يا به لطفي كه نهد گرم نوازي در سيم؟

يا بدان شعله ي شمعي كه بلرزد ز نسيم؟

به چه مانند كنم حالت چشمان ترا؟

به يكي نغمه ي جادويي از پنجه ي گرم؟

به يكي اختر رخشنده بدامان سپهر؟

يا به الماس سیاهی كه بشويندش در جام شراب؟

به غزلهاي نوازشگر حافظ در شب؟

يا به سر مستي طغيانگر دوران شباب؟

به چه مانند كنم سرخي لبهاي ترا؟

به يكي لاله ي شاداب كه بنشسته به كوه؟

به شرابي كه نمايان بود از جام بلور؟

به صفاي گل سرخي كه بخندد در باغ؟

به شقايق كه بود جلوه گر بزم چمن؟

يا به ياقوت درخشاني در نور چراغ؟

    مرمر صا تنت را به چه مانند کنم؟

به بلوری رخشان؟

    یا به پاکی و دل انگيزی برف؟

      به يکی ابر سفيد؟

        يا به يک مخمل خوشرنگ نوازشگر گرم؟

          به يکی چشمه ی نور؟

    يا به سيمای گل انداخته از دولت شرم؟

     به پرندی که کند جلوه گری در مهتاب؟

      به گل ياس که پاشيده بر آن پرتوی ماه؟

       يا به قويی که رود نرم و سبک در دل آب؟

به چه مانند کنم خلوت آغوش تورا؟

به یکی بستر گل؟

به پرستشگه عشق؟

یا به خلوتگه جانهاکه غم از یاد برد؟

به نفس های بهار؟

یا به یک خرمن یاس َ که نسیم خوش آن را همه جا باد برد

به چه مانند كنم؟

من ندانم

به نگاهي تو بگو

به چه مانند كنم...؟؟!

نوشته شده توسط اميد در جمعه بیستم مهر 1386 ساعت 5:1 موضوع | لینک ثابت

بی تو نه امور این جهان لنگ شده

نه بین زمین و آسمان جنگ شده

نه کوه شده آب و نه دریا شده خشک

اما دل من برای تو تنگ شده

آنکه چشمان تو را این همه زیبا می کرد

کاش از روز ازل فکر دل ما می کرد

یا نمی داد به تو این همه زیبایی را

یا مرا در غم عشق تو شکیبا می کرد

نوشته شده توسط اميد در دوشنبه شانزدهم مهر 1386 ساعت 21:41 موضوع | لینک ثابت

بهترین چیز نگاهی است که از حادثه عشق تر است

من نگاهم ابری است

گریه ام می آید

بی توچندیست دراین شهر غریب

دل طوفانزده ام را می سپارم به سکوت

می سپارم به غروب

بی تو چندیست که من تنهایم

ودر این تنهایی

یک نفر مثل تو هر شب به سراغ دل من می آید

آه ! اما تو کجا، کوچه ما؟

تو کجا و دل دیوانه ما؟

باز اما هر شب

یک نفر مثل تو هر شب به سراغ دل دیوانه من می آید

چشم هایش آبی است

نوشته شده توسط اميد در سه شنبه دهم مهر 1386 ساعت 22:20 موضوع | لینک ثابت

اينم يه غزل بسيار زيبا و عاشقانه

خدايان بي گمان دادند صيقل با طلا مويت

حسادت مي كند خورشيد هم بر برق گيسويت

گمانم باد در پيراهنت يكدم سفر كرده

كه باخود تحفه آورده به كوچه عطر ليمويت

هرآن كس "وان يكاد" از ترس چشمان تو مي خواند

فقط با چرخش چشمي مي افتد دام جادويت

لبانت شيره گلهاي شيرين است اما حيف

كسي جرات ندارد تا عسل دزدد ز كندويت

نه تنها من تمام بچه هاي شهر مي خواهند

بچيني سفره عقدي كه بنشينند پهلويت

تمام شهر هم چون حافظ شوريده مي بخشند

سمرقند و بخارا را براي خال هندويت

زمستاني كه در موهاي من افتاده، مي كوچد

سرم را گر بگيري روي تابستان زانويت

كليله دمنه خوانها هم نفهميدند در آخر

چه كرده با پلنگ پيرم آن چشمان آهويت

نوشته شده توسط اميد در پنجشنبه پنجم مهر 1386 ساعت 11:12 موضوع | لینک ثابت

گل مريم برای ديدنت ديوانه خواهم شد

نگاهم كن كه از بوييدنت ديوانه خواهم شد

تو می خندی به احوال پريشانم ولی من هم

از اين گونه نمك پاشيدنت ديوانه خواهم شد

مرا ديوانه می بينی و مغرورانه می خندی

نمی دانی از اين خنديدنت ديوانه خواهم شد

ميان اين همه گل من كه مريم را پسنديدم

و می دانم كه از بوييدنت ديوانه خواهم شد

تو زيباتر از آنی كه بچينم برگهايت را

نگاهت می كنم از چيدنت، ديوانه خواهم شد

همه گويند بايد بوسه بر چشمان مريم زد

تو می دانی كه با بوسيدنت ديوانه خواهم شد

به اشك ديدگانم می نويسم دوستت دارم

تو می خوانی و از فهميدنت ديوانه خواهم شد

گل مريم دلم را بردی و خود نيز می دانی

كه با اين گونه دل دزديدنت ديوانه خواهم شد

گل مريم دو چشمانت گواهی می دهد روزی

تو را می چينم و با چيدنت ديوانه خواهم شد

نوشته شده توسط اميد در شنبه سی و یکم شهریور 1386 ساعت 17:7 موضوع | لینک ثابت

_{ای لبانم بوسه گاه بوسه ات خیره چشمانم براه بوسه ات}

ای تشنج های لذت در تنم ای خطوط پیکرت پیراهنم

_{گفتم سخنت گفت شنیدن دارد گفتم که لبت گفت مکیدن دارد}

_{گفتم که چو جامه از تنت بر گیرم گفتا که حکایتی است دیدن دارد}

نوشته شده توسط اميد در شنبه هفدهم شهریور 1386 ساعت 19:32 موضوع | لینک ثابت

يه روز مي بوسمت ! پنهان كردن هم ندارد . مثل خنده هاي تو نيست كه مخفي شان مي كني ، يا مثل خواب ديشب من كه نبايد تعبير شود ، مثل نجابت چشمهاي تو ست ، وقتي كه توي سياهي چشمهاي من عريان مي شوند . عرياني اش پوشاندني نيست ، پنهان نمي شود ... .
    يه روز مي بوسمت ! يكي از همين روزهايي كه مي خندانمت ، يكي از همين خنده هاي تو را ناتمام مي كنم : مي بوسمت ! و بعد ، تو احتمالا سرخ مي شوي ، و من هم كه پيش تو هميشه سرخم ... .
    يك روز مي بوسمت ! يك روز كه باران مي بارد ، يك روز كه چترمان دو نفره شده ، يك روز كه همه جا حسابي خيس است ، يك روز كه گونه هايت از سرما سرخ سرخ ، آرام تر از هر چه تصورش را كني ، آهسته ، مي بوسمت ... .
   يه روز مي بوسمت ! هر چه پيش آيد خوش آيد ! حوصله ي حساب و كتاب كردن هم ندارم ! دلم ترسيده ، كه مبادا از فردا ديگر « عشق من » نباشي . آخر ، عشق چهار حرفي كلاس اول من ، حالا آن قدر دوست داشتني شده كه براي خيلي ها چهار حرف كه سهل است ، هزار هزار حرف باشد . به قول شاعر : عشق كلاس اول ، تنها چهار حرف است ، اما كلاس آخر ، عشق هزار حرف است ... .
    يه روز مي بوسمت ! فوقش خدا مرا مي برد جهنم ! فوقش مي شوم ابليس ! آنوقت تو هم به خاطر اين كه يك « ابليس » تو را بوسيده ، جهنمي مي شوي ! جهنم كه آمدي ، من آن جا پيدايت مي كنم و از لج خدا هر روز مي بوسمت ! واي خدا ! چه صفايي پيدا مي كند جهنم ... !
      يك روز مي بوسمت ! مي خندم و مي بوسمت ! گريه مي كنم و مي بوسمت ! يك روز مي آيد كه از آن روز به بعد ، من هر روز مي بوسمت ! لبهايم را مي گذارم روي گونه هايت ، و بعد هر چه بادا باد : مي بوسمت ! تو احتمالا سرخ مي شوي ، و من هم كه پيش تو هميشه سرخم ...

نوشته شده توسط اميد در پنجشنبه پانزدهم شهریور 1386 ساعت 0:58 موضوع | لینک ثابت

      هر چه کردم نشوم از تو جدا بدتر شد

         از دل ما نرود مهر و وفا بدتر شد

           مثلا خواستم این بار موقر باشم

        و به جای تو بگویم که شما بدتر شد

       این متانت به دل سنگ تو تاثیر نکرد

       بلکه بر عکس فقط رابطه ها بدتر شد

       آسمان وقت قرار من و تو ابری بود

        تازه با رفتن تو وضع هوا بدتر شد

     چاره دارو و دوا نیست که حال بد من

       بی تو با خوردن دارو و دوا بدتر شد

                                                  روی فرش دل من جوهری از عشق تو ریخت

                                                           آمدم پاک کنم عشق تو را بدتر شد

نوشته شده توسط اميد در دوشنبه دوازدهم شهریور 1386 ساعت 23:46 موضوع | لینک ثابت

بوسه يعني وصل شيرين دو لب
بوسه يعني خلسه در اعماق شب
بوسه يعني مستي از مشروب عشق
بوسه يعني آتش و گرماي تب

بوسه يعني لذت از دلدادگي
لذت از شب , لذت از ديوانگي
بوسه يعني حس طعم خوب عشق
طعم شيريني به رنگ سادگي

بوسه آغازي براي ما شدن
لحظه اي با دلبري تنها شدن
بوسه سرفصل كتاب عاشقي
بوسه رمز وارد دلها شدن

بوسه آتش مي زند بر جسم و جان
بوسه يعني عشق من , با من بمان
شرم در دلدادگي بي معني است
بوسه بر مي دارد اين شرم از ميان

طعم شيرين عسل از بوسه است

پاسخ هر بوسه اي يك بوسه است
بهترين هديه پس از يك انتظار
بشنويد از من فقط يك بوسه است

بوسه را تكرار مي بايد نمود
بوسه يعني عشق و آواز و سرود
بوسه يعني وصل جانها از دولب
بوسه يعني پر زدن , يعني صعود

نوشته شده توسط اميد در یکشنبه یازدهم شهریور 1386 ساعت 16:32 موضوع | لینک ثابت

صداي سخن عشق

ای عشق همه بهانه از توست من خامشم این ترانه از توست

تو شکستم دادی

به چه مانند کنم؟

عشق = بیم و امید

تنهایی

غزل عاشقانه

گل مريم

تقديم به ...

مي بوسمت

جدايي

بوسه